تبليغاتX
نگارمن
خانهايميلآرشيوRss
Search

از سر دلتنگی 

موضوع: شعر وادب جمعه پانزدهم آبان 1388 22:58

روسربنه به بالین تنهامرارهاکن

ترک منِِِ خراب شبگرد مبتلا کن

ماییم وموج سودا ، شب تابه روزتنها

خواهی بیا ببخشا ، خواهی برو جفاکن

برشاه خوب رویان واجب وفا نباشد

ای زرد روی عاشق توصبر کن وفا کن

خیره کشی ست ما را دارد دلی چو خارا

بُکشَد کسش نگوید تدبیر خونبها کن

دردی است غیرمردن کان رادوا نباشد

پس من چگونه گویم کاین درد را دوا کن

درخواب دوش پیری درکوی عشق دیدم

بادست اشارتم کرد که عزم سوی ماکن

گر اژدهاست در ره عشق است چون زمرد

از برق آن زمرد هین دفع اژدها کن

بس که بیخودم من ور توهنر فزایی

تاریخ بوعلی گو،تنبیه بوالعلا کن

 بي همزبان(جواد آذر)
 

 
هر دمي چون ني، از دل نالان، شكوهها دارم
 
 
روي دل هر شب، تا سحرگاهان، با خدا دارم
 
 
هر نفس آهي است، كز دل خونين
 
 
لحظه هاي عمر بي سامان، ميرود سنگين
 
 
اشك خون آلود من دامان، ميكند رنگين
 
 
به سكوت سرد زمان، به خزان زرد زمان
 
 
نه زمان را درد كسي، نه كسي را درد زمان
 
 
بهار مردمي ها دي شد
 
 
زمان مهرباني طي شد
 
 
آه از اين دم سرديها خدايا
 
 
نه اميدي در دل من، كه گشايد مشكل من
 
 
نه فروغ روي مهي، كه فروزد محفل من
 
 
نه همزبان دردآگاهي
 
 
كه ناله اي خورد با آهي
 
 
داد از اين بي درديها خدايا
 
 
نه صفايي ز دمسازي به جام مي
 
 
كه گرد غم ز دل شويد
 
 
كه بگويم راز پنهان
 
 
كه چه دردي دارم بر جان
 
 
واي از اين بي همرازي خدايا
 
 
وه كه به حسرت عمر گراني سر شد
 
 
همچو شراري از دل آذر بر شد و خاكستر شد
 
 
يك نفس زد و هدر شد، روزگار من به سر شد
 
 
چنگي عشقم راه جنون زد
 
 
مردم چشمم جامه به خون زد
 
 
آه،
دل نهم ز بي شكيبي
 
 
با فسون خود فريبي
 
 
چه فسون نافرجامي
 
 
به اميد بي انجامي
 
 
واي از اين افسون سازي خدايا

نوشته شده توسط محسن ادیبی سده | لينک ثابت |

در اعماق شاهنامه 

موضوع: شعر وادب جمعه هجدهم آبان 1386 20:34

در پستی که راجع به فردوسی نوشته بودم یعنی دوپست قبل قرار بود داستان شاهنامه را برایتان بنویسم .

بخونید نتیجه بگیرید .

[ تاختن سعد وقاص به ايران و فرستادن يزدگرد، رستم را به جنگ او]


عمر سعد وقّاص را با سپاه               فرستاد تا جنگ جويد ز شاه‏
چو آگاه شد زان سخن يزدگرد            ز هر سو سپاه اندر آورد گرد
بفرمود تا پور هرمزد راه                    بپيمايد و بركشد با سپاه‏
كه رستم بدش نام و بيدار بود           خردمند و گرد و جهاندار بود
ستاره شمر بود و بسيار هوش          بگفتار موبد نهاده دو گوش‏
برفت و گرانمايگان را ببرد                 هرانكس كه بودند بيدار و گرد
برين گونه تا ماه بگذشت سى          همى رزم جستند در قادسى‏
[ بسى كشته شد لشكر از هر دو سوى - سپه يك زديگر نه برگاشت روى‏]
بدانست رستم شمار سپهر             ستاره شمر بود و با داد و مهر
همى گفت كاين رزم را روى نيست    ره آب شاهان بدين جوى نيست‏
بياورد صلّاب و اختر گرفت                 ز روز بلا دست بر سر گرفت‏
يكى نامه سوى برادر بدرد               نوشت و سخنها همه ياد كرد
نخست آفرين كرد بر كردگار              كزو ديد نيك و بد روزگار
دگر گفت كز گردش آسمان              پژوهنده مردم شود بدگمان‏
گنهكار تر در زمانه منم                    ازيرا گرفتار آهرمنم‏
كه اين خانه از پادشاهى تهيست      نه هنگام پيروزى و فرّهيست
ز چارم همى بنگرد آفتاب                 كزين جنگ ما را بد آيد شتاب‏
ز بهرام و زهره‏ست ما را گزند           نشايد گذشتن ز چرخ بلند
همان تير و كيوان برابر شدست         عطارد ببرج دو پيكر شدست‏
[ چنين است و كارى بزرگست پيش   همى سير گردد دل از جان خويش‏]
همه بودنيها ببينم همى                  و ز ان خامشى برگزينم همى‏
بر ايرانيان زار و گريان شدم              ز ساسانيان نيز بريان شدم‏
دريغ اين سر و تاج و اين داد و تخت    دريغ اين بزرگى و اين فر و بخت‏
كزين پس شكست آيد از تازيان         ستاره نگردد مگر بر زيان‏
برين ساليان چار صد بگذرد              كزين تخمه گيتى كسى نشمرد
از يشان فرستاده آمد بمن               سخن رفت هر گونه بر انجمن‏
كه از قادسى تا لب رودبار               زمين را ببخشيم با شهريار
و زان سو يكى برگشاييم راه            بشهرى كجا هست بازار گاه‏
بدان تا خريم و فروشيم چيز             ازين پس فزونى نجوييم نيز
پذيريم ما ساو و باژ گران                 نجوييم ديهيم كنداوران‏
شهنشاه را نيز فرمان بريم              گر از ما بخواهد گروگان بريم‏
چنين است گفتار و كردار نيست       جز از گردش كژّ پرگار نيست‏
برين نيز جنگى بود هر زمان            كه كشته شود صد هژبر دمان‏
بزرگان كه با من بجنگ اندرند           بگفتار ايشان همى ننگرند
چو ميروى طبرى و چون ارمنى         بجنگ اند با كيش آهرمنى‏
چو كلبوى سورى و اين مهتران         كه گوپال دارند و گرز گران‏
همى سر فرازند كايشان كيند          به ايران و مازندران بر چيند
اگر مرز و راهست اگر نيك و بد         بگرز و بشمشير بايد ستد
بكوشيم و مردى بكار آوريم              بريشان جهان تنگ و تار آوريم‏
نداند كسى راز گردان سپهر            دگرگونه تر گشت بر ما بمهر
چو نامه بخوانى خرد را مران            بپرداز و برساز با مهتران‏
همه گرد كن خواسته هرچ هست    پرستنده و جامه برنشست‏
همى تاز تا آذرآبادگان                   بجاى بزرگان و آزادگان‏
هميدون گله هرچ دارى ز اسپ       ببر سوى گنجور آذر گشسپ‏
ز زابلستان گر ز ايران سپاه            هر آن كس كه آيند زنهار خواه‏
بدار و بپوش و بياراى مهر              نگه كن بدين گرد گردان سپهر
ازو شادمانى و زو در نهيب             زمانى فرازست و روزى نشيب‏
سخن هرچ گفتم بمادر بگوى          نبيند همانا مرا نيز روى‏
درودش ده از ما و بسيار پند           بدان تا نباشد بگيتى نژند
گر از من بَد آگاهى آرد كسى         مباش اندرين كار غمگين بسى‏
چنان دان كه اندر سراى سپنج        كسى كو نهد گنج با دست رنج‏
چو گاه آيدش زين جهان بگذرد         از ان رنج او ديگرى برخورد
هميشه بيزدان پرستان گراى          بپرداز دل زين سپنجى سراى‏
كه آمد بتنگ اندرون روزگار             نبيند مرا زين سپس شهريار
تو با هر كه از دوده ما بود              اگر پير اگر مرد برنا بود
همه پيش يزدان نيايش كنيد          شب تيره او را ستايش كنيد
بكوشيد و بخشنده باشيد نيز        ز خوردن بفردا ممانيد چيز
كه من با سپاهى بسختى درم      برنج و غم و شوربختى درم‏
رهايى نيابم سرانجام ازين            خوشا باد نوشين ايران زمين‏
چو گيتى شود تنگ بر شهريار        تو گنج و تن و جان گرامى مدار
كزين تخمه نامدار ارجمند              نماندست جز شهريار بلند
ز كوشش مكن هيچ سستى بكار   بگيتى جز و نيستمان يادگار
ز ساسانيان يادگار اوست بس        كزين پس نبينند زين تخمه كس‏
دريغ اين سر و تاج و اين مهر و داد   كه خواهد شد اين تخت شاهى بباد
تو پدرود باش و بى‏آزار باش            ز بهر تن شه بتيمار باش‏
گر او را بد آيد تو شو پيش اوى        بشمشير بسپار پرخاش جوى‏
چو با تخت منبر برابر كنند              همه نام بو بكر و عمّر كنند
تبه گردد اين رنجهاى دراز              نشيبى درازست پيش فراز
نه تخت و نه ديهيم بينى نه شهر     ز اختر همه تازيان راست بهر

چو روز اندر آيد بروز دراز                شود ناسزا شاهِ گردن فراز
بپوشد از يشان گروهى سياه         ز ديبا نهند از بر سر كلاه‏
نه تخت و نه تاج و نه زرينه كفش     نه گوهر نه افسر نه بر سر درفش‏
برنجد يكى ديگرى بر خورد             بداد و ببخشش همى ننگرد
شب آيد يكى چشمه رخشان كند    نهفته كسى را خروشان كند(؟)
ستاننده روزشان ديگرست             كمر بر ميان و كله بر سرست(؟)
ز پيمان بگردند و ز راستى             گرامى شود كژى و كاستى‏
پياده شود مردم جنگجوى              سوار آنك لاف آرد و گفت و گوى‏
كشاورز جنگى شود بى‏هنر           نژاد و هنر كمتر آيد ببر
ربايد همى اين از ان آن ازين           ز نفرين ندانند باز آفرين‏
نهان بدتر از آشكارا شود               دل شاهشان سنگ خارا شود
بدانديش گردد پدر بر پسر              پسر بر پدر هم چنين چاره گر
شود بنده بى‏هنر شهريار              نژاد و بزرگى نيايد بكار
بگيتى كسى را نماند وفا              روان و زبانها شود پر جفا
از ايران و ز ترك و ز تازيان              نژادى پديد آيد اندر ميان‏
نه دهقان نه ترك و نه تازى بود        سخنها بكردار بازى بود
همه گنجها زير دامن نهند              بميرند و كوشش بدشمن دهند
بود دانشومند و زاهد بنام              بكوشد ازين تا كه آيد بكام‏
چنان فاش گردد غم و رنج و شور    كه شادى بهنگام بهرام گور
نه جشن و نه رامش نه كوشش نه كام   همه چاره ورزش و ساز دام‏
پدر با پسر كين سيم آورد             خورش كشك و پوشش گليم آورد
زيان كسان از پى سود خويش       بجويند و دين اندر آرند پيش‏
نباشد بهار و زمستان پديد            نيارند هنگام رامش نبيد
چو بسيار ازين داستان بگذرد         كسى سوى آزادگى ننگرد
بريزند خون از پى خواسته            شود روزگار مهان كاسته‏
دل من پر از خون شد و روى زرد    دهن خشك و لبها شده لاژورد
كه تا من شدم پهلوان از ميان        چنين تيره شد بخت ساسانيان‏
چنين بى‏وفا گشت گردان سپهر     دژم گشت و ز ما ببرّيد مهر
مرا تيز پيكان آهن گذار                 همى بر برهنه نيايد بكار
همان تيغ كز گردن پيل و شير        نگشتى بآورد زان زخم سير
نبرّد همى پوست بر تازيان            ز دانش زيان آمدم بر زيان‏
مرا كاشكى اين خرد نيستى         گر انديشه نيك و بد نيستى‏
بزرگان كه در قادسى با منند         درشتند و بر تازيان دشمنند
گمانند كاين بيش بيرون شود        ز دشمن زمين رود جيحون شود
ز راز سپهرى كس آگاه نيست       ندانند كاين رنج كوتاه نيست‏
چو بر تخمه‏يى بگذرد روزگار          چه سود آيد از رنج و ز كارزار
ترا اى برادر تن آباد باد                 دل شاه ايران بتو شاد باد
كه اين قادسى گورگاه منست       كفن جوشن و خون كلاه منست‏
چنين است راز سپهر بلند            تو دل را بدرد من اندر مبند
دو ديده ز شاه جهان بر مدار          فدى كن تن خويش در كارزار
كه زود آيد اين روز آهرمنى           چو گردون گردان كند دشمنى‏
چو نامه بمهر اندر آورد گفت          كه پوينده با آفرين باد جفت‏
كه اين نامه نزد برادر برد              بگويد جزين هرچ اندر خورد


ادامه دارد...

نوشته شده توسط محسن ادیبی سده | لينک ثابت |

حامل محموله عدل مدام 

موضوع: شعر وادب سه شنبه ششم شهریور 1386 21:0

ای پادشه خوبان داد از غم تنهائی

دل بی تو به جان آمد ، وقت است که باز آئی

دائم گل این بستان شاداب نمی ماند

 

شمشاد خرامان کن تا باغ بیارائی

 

چشم گل نرگس روشن

حامل محموله عدل مدام

حمدالله و اله سرمدي


مادح محمود وآل احمدي


مصلح کل ، مالک کل ملوک


محرم سر ، هادي اهل سلوک


ساحر دلها ومرصود عوام


حاکم کل مالک ملک دوام


ساعدو مسعودوساعي وسعود


هادي و مهدي و مودود و ودود


روح لوط وآدم و موسي وهود


لؤ لؤ و الماس ودُر وعطروعود


رادمرد عرصه محوعدو


سالک ره اسوة ما عاهدو


راهدار و حائل حلُ حرام


مصدر هر امرو مرسوم ومرام


هدهد کوي ومراد و مرد کار


کو درآرد کل اعدا را دمار


داعي ومدعو وموعود ملل


واصل موصول ومعلول علل


عامل واعلا وعالي وعلي


حامد ومحمود و والي و ولي


حامل محموله عدل مدام


ماحي احکام معمولي وعام


آمر و مأمورومعمارحرم


عاصم ومعصوم وداراي کرم


مرهم دلها ودارو ودوا


حامي و راهي راه ماسوا


راحم رحم و الهي مائده


راسم رسم ورسوم واحده


هم مرصع هم ملمع در کلام


هم مسلح هم مسلم هم سلام


اسم او سرلوحه رودوسرود


ورد وآواي همه ورد  و  ورود


سرور سرداروسالاروسوار


روي ماه و ماه روي وماه وار


مدرک دراک وساري وسرور


عالم الاسرار و علام دهور


اي (( محمد )) مدح مهدي گوي رو


کرده اي محصول وحاصل را درو


سيد محمد آدينه پور( دبير ادبيات فارسي- سال 1372 )

 


نوشته شده توسط محسن ادیبی سده | لينک ثابت |

سوگند 

موضوع: شعر وادب دوشنبه بیست و پنجم تیر 1386 22:25

سوگند

به دردمندی عشاق مبتلا سوگند

به زود رنجی دلهای باصفا سوگند

به شوخ طبعی مستان بزم عشق وجنون

که گم کنند دروبام خانه را سوگند

به بوسه گیری پروانگان زچهره گل

به شور بختی مرغان بسته پا سوگند

به تنگدستی بخشندگان گوشه نشین

به روگشادگی بی نیازها سوگند

به اشک دیده شب زنده دار مهجوران

به شعر وسازو می وبزم آشنا سوگند

به چشم پاکی شبنم ، به روشنائی روز

به این مظاهر خلقت جداجدا سوگند

به نا مرادی لب تشنگان وادی عشق

به سازگاری درویش بی نوا سوگند

 

به اشک عاشق مسکین زظلم این همه قید

به پایداری معشوق با وفا سوگند

به این غروب غم آلود روزگار فراق

به صبح روشن آغاز عشق سوگند

که از تودرنظرم هیچ قبله روشنتر

نبوده بهرنمازم ، به­­­­ این خداسوگند ­­­­­­­


برای خوشبخت بودن ، به هیچ چیز نیاز نیست

جز به ، نفهمیدن

ویأس انسان امروزه یأسی است

ناشی از آگاهیش به خویش

وخوش بینی انسان به تاریخ

زائیده جهلش نسبت به خویش است .

دکتر شریعتی

نوشته شده توسط محسن ادیبی سده | لينک ثابت |

به مناسبت روز زن 

موضوع: شعر وادب پنجشنبه چهاردهم تیر 1386 23:18

ازدر درآمدی ومن از خود به در شدم

گوئی کزین جهان به جهان دگرشدم

گوشم به راه تا که خبر می دهد زدوست .

صاحب خبر بیامدو من بی خبر شدم

گفتم ببینمش مگرم درد اشتیاق

ساکن شود، بدید م ومشتاق تر شدم

چون شبنم اوفتاده بدم پیش آفتاب

مهرم به جان رسیدو به عیوق بر شدم

دستم نداد قوت رفتن به پیش یار

چندی به پای رفتم وچندی به سر شدم

تا رفتنش ببینم وگفتنش بشنوم

از پای تا به سر همه سمع وبسر شدم

من چشم از او چگونه توانم نگاه داشت

که اول نظر به دیدن او دیده ور شدم

اورا خود التفات نبودش به صید من

من خویشتن اسیر کمند نظر شدم

گویند روی سرخ توسعدی که زرد کرد

اکسیر عشق در مسم آویخت زر شدم

سعدی – (دستان –گروه عارف – آواز استاد شجریان – اجرا ، 1366

نوشته شده توسط محسن ادیبی سده | لينک ثابت |

لينك باكس پنگوين 

با ثبت وبلاگ خود در اين لينك باكس كاربران خود را تا 1000% افزايش دهيد.

درباره نگارمن
------------------------------------------
نگارمن که به مکتب نرفت وخط ننوشت
به غمزه مسئله آموز صد مدرس شد
خداوند بزرگ را شاکرم از این جهت که در همه حال وهمه جا لطف خودرا شامل احوال این بنده نموده .به پاس نعمتی خدا ارزانیم کرد ونازنینی را به این جانب عطانمود وبلاگی را که ملاحظه می فرمائید بنام تنها دخترم نگار نامگذاری نمودم تا همیشه وهمه جا نامش برزبانم جاری باشد .امید است از مطالبی که در این وبلاگ نوشته می شود نهایت استفاده به عمل آمده ونظرات سازنده خودرا در جهت بهبود این وبلاگ از این حقیر دریغ نفرمائید .

Copyright 2006 - Designer: Penguin Network >Hessam Sedaghati

کد  شماره ی    111  

کد نمایش متن زیبا و متحرک در تیتر سایت

کد  شماره ی    112  

کد نمایش پیغامی خاص در هر ساعت از شبانه روز

کد  شماره ی    113  

کد پرواز علامت ماوس در صفحه